วัสดุ Railroad Box Cars

วัสดุตู้รถไฟชนิดตู้สินค้า (Boxcars) เป็นวัสดุหนึ่งที่นิยมนำมาจัดสร้างเป็นปะการังเทียม ตัวอย่างเช่น การจัดสร้างปะการังเทียมด้วยวัสดุตู้รถไฟเหล็กชนิดตู้สินค้า ขนาดความกว้าง 10 ฟุต ยาว 50 ฟุต และสูง 14 ฟุต น้ำหนักประมาณ 49,000 ปอนด์ ที่มีการเอาประตูออก หรือมีการเจาะรูเพิ่มเติม พบว่าตู้สินค้าเป็นโครงสร้างที่ดี สามารถดึงดูดสัตว์น้ำให้เข้ามาอาศัย โดยเฉพาะฝูงปลาขนาดเล็ก เนื่องจากการเอาประตูออก หรือการเจาะรูเพิ่มเติม จะทำให้น้ำสามารถหมุนเวียนได้สะดวกขึ้น ซึ่งการสำรวจปะการังเทียมที่ทำจากวัสดุตู้สินค้า บริเวณพื้นที่เขตปกครอง Sarasota รัฐ Florida พบว่าบริเวณดังกล่าวเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของปลาวัยรุ่น และปลาขนาดใหญ่หลายชนิด นอกจากนี้ผู้จัดสร้างปะการังเทียมในเขตพื้นที่เขตปกครอง Okaloosa ได้ให้ความเห็นว่า “วัสดุตู้สินค้าเป็นวัสดุที่ง่ายต่อการเตรียมการ สามารถยกขึ้นไปวางบนเรือบรรทุก และลำเลียงไปยังจุดที่ต้องการวางได้อย่างง่ายในเวลาอันสั้น ซึ่งส่งผลให้ค่าใช้จ่ายในการขนส่งลดน้อยลง” แต่จากการสำรวจปะการังเทียมใน Sarasota หลังการจัดวางเป็นเวลา 6 ปี พบว่าวัสดุตู้สินค้าในส่วนของหลังคาและผนังด้านยาวที่ทำจากเหล็กได้มีการเสื่อมสภาพลง ขณะที่ผนังด้านท้ายยังคงอยู่ แต่วัสดุตู้สินค้าชุดหนึ่งจำนวน 10 ตู้ ที่ตั้งอยู่ที่ระดับความลึก 50 ฟุต ในปะการังเทียม M-7 นอกชายฝั่ง Sarasota ได้เสื่อมสภาพลงทั้งหมด เหลือเพียงส่วนเพลาของรถเท่านั้น ซึ่งเจ้าหน้าที่เขตปกครอง Sarasota รายงานเกี่ยวกับปะการังเทียมที่สร้างด้วยวัสดุตู้สินค้าว่าแรกเริ่มชาวประมงท้องถิ่น และนักดำน้ำมีความพอใจเป็นอย่างมากต่อการนำตู้สินค้ามาสร้างเป็นปะการังเทียม แต่ภายหลังจากทราบว่าตู้สินค้ามีการเสื่อมสภาพภายหลังในระยะเวลาไม่กี่ปี ความเชื่อเกี่ยวกับการสร้างปะการังเทียมจากตู้สินค้าในพื้นที่เขตปกครอง Sarasota ว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าจึงหยุดลง และไม่มีการนำตู้สินค้ามาสร้างเป็นปะการังเทียมอีก

จากการใช้ Sonar สำรวจความสมบูรณ์ของโครงสร้างของปะการังเทียมที่ทำจากตู้สินค้า ในพื้นที่ North Carolina พบว่าวัสดุดังกล่าวสามารถรักษาความสมบูรณ์อยู่ในทะเลได้ประมาณ 2 ปี หลังจากนั้นโครงสร้างจะเริ่มมีการผุกร่อนและเสื่อมสภาพลง ซึ่งสอดคล้องกับการสำรวจปะการังเทียมที่สร้างด้วย CSX boxcars ในปี 1987 จำนวน 48 ตู้ บริเวณเขตปกครอง Lee รัฐ Florida ที่ระดับความลึก 72 ฟุต ภายหลังการจัดวางเป็นเวลา 6 เดือน พบว่าวัสดุเริ่มมีการทรุดตัวและเสื่อมสภาพลงภายในเวลาไม่กี่เดือน และจากการสำรวจในปี 2003 พบว่าปะการังเทียมดังกล่าวได้เสื่อมสภาพไปทั้งหมด เหลือเพียงบางส่วนที่เป็นโลหะอยู่บนพื้นทะเล การเสื่อมสภาพของไม้จึงน่าจะเป็นตัวการสำคัญที่เร่งให้เกิดการเสื่อมสภาพของปะการังเทียมที่ทำจากตู้สินค้า ในพื้นที่เขตปกครอง Lee และ North Carolina เนื่องจากตู้สินค้าส่วนใหญ่ (ประมาณ 90%) ทำจากไม้และเหล็ก ซึ่งผลการศึกษาครั้งนี้ยังสอดคล้องกับกรณีที่เกิดขึ้นกับปะการังเทียมที่สร้างจากวัสดุรถรางใน Moreton Bay รัฐ Queensland ประเทศออสเตรเลีย ในปี 1986 โดยมีการรายงานว่าวัสดุส่วนที่เป็นไม้จะมีการเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว และคงเหลือไว้เพียงส่วนที่ทำจากเหล็ก การสำรวจปะการังเทียมที่ระดับความลึก 69 ฟุต นอกชายฝั่งเขตปกครอง Okaloosa รัฐ Florida หลังการจัดวาง 6 ปี พบว่าผนังด้านท้ายของตู้แต่ละตู้ยังคงสภาพอยู่ เนื่องจากเป็นส่วนที่มีความแข็งแกร่งกว่าผนังส่วนอื่น และถูกออกแบบมาเพื่อให้สามารถรับแรงกระแทกได้เมื่อมีการต่อตู้เข้าด้วยกัน และมีปลาจำนวน 16 ชนิดที่สำรวจพบในบริเวณโครงสร้างที่เหลืออยู่ และมีสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังประเภทเกาะติดเจริญเติบโตอย่างหนาแน่นบริเวณด้านนอกของผนังท้ายตู้ และในปี 2002 หลังการจัดวางเป็นเวลา 14 ปี นักการดำน้ำในพื้นที่เขตปกครอง Bay และ Okaloosa (Northwest Florida) ได้รายงานจากการสังเกตด้วยตาว่าตู้สินค้าทั้งหมดได้เสื่อมสภาพลงอย่างสมบูรณ์ โดยยังคงเหลือชิ้นส่วนอยู่เพียงเล็กน้อย ซึ่งตั้งอยู่ที่ระดับความลึก 70-90 ฟุต การจัดสร้างปะการังเทียมด้วย Boxcars ที่ระดับความลึกมากกว่า 100 ฟุต จึงถูกเชื่อว่าวัสดุน่าจะคงความสมบูรณ์ไว้ได้นานกว่าการจัดวางไว้บริเวณแหล่งน้ำตื้น โดยความเชื่อดังกล่าวเกิดจากความคิดที่ว่า ระดับนำที่ลึกกว่าน่าจะช่วยลดแรงกระทำต่อตู้สินค้าที่เกิดจากคลื่นพายุได้ดีกว่า ซึ่งจากภาพถ่ายวีดีโอ (ในปี 1991) เกี่ยวกับปะการังเทียมที่สร้างจาก CSX steel boxcars ที่วางไว้เมื่อเดือนมิถุนายน ปี 1988 ที่ระดับความลึก 108 ฟุต นอกชายฝั่งเขตปกครอง Okaloosa รัฐ Florida แสดงให้เห็นว่าวัสดุดังกล่าววางตัวโดยอาศัยด้านข้างลง ส่วนของหลังคาเหล็กได้เสื่อมสภาพลงและกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่ตามพื้นทะเล แต่ผนังด้านข้างทั้ง 4 ด้านยังคงอยู่ และจากการรายงานอย่างไม่เป็นทางการในปี 2002 โดยจากชาวประมงที่ไปทำการประมงในบริเวณ boxcars ที่ระดับความลึก 115 ฟุต เชื่อว่าโครงสร้างของตู้รถไฟดังกล่าวยังคงเหลืออยู่ ภายหลังจากการวางมานานถึง 14 ปี แต่จากรายงานการสำรวจปะการังเทียม boxcars 2 จุด ที่ระดับความลึก 98 ฟุต และ 112 ฟุต โดย Christy เมื่อเดือนพฤษภาคม ปี 2002 พบว่าผนังทุกด้านของตัวรถถังทั้ง 2 จุด เสื่อมสภาพลงทั้งหมด อย่างไรก็ตามบริเวณดังกล่าวก็ยังเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของปลาหลายชนิด เช่น ปลากะพงแดง ปลากะรัง ปลาวัว และปลาเขตร้อนอีกหลายชนิด ซึ่งผลจากการสำรวจดังกล่าวได้สร้างความประหลาดใจให้แก่คณะสำรวจเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าทั้ง 2 จุด ยังคงมีปลาอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ถึงแม้ว่าโครงสร้างของตู้รถไฟจะเสื่อมสภาพลงหมดแล้วก็ตาม สำหรับประเทศไทย การจัดสร้างปะการังเทียมด้วยตู้รถไฟ มีขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2545 ภายใต้โครงการฟื้นฟูทรัพยากรชายฝั่งทะเล อันเนื่องมาจากพระราชดำริ จังหวัดปัตตานีและนราธิวาส โดยการรถไฟแห่งประเทศไทยได้น้อมเกล้าฯ ถวายตู้รถไฟชนิดตู้สินค้าจำนวน 208 ตู้ ซึ่งแต่ละตู้มีขนาดความยาว 6.5 เมตร กว้าง 2.5 เมตร และสูง 2.2 เมตร โดยจัดวางในพื้นที่อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี ที่ระดับความลึก 27-29 เมตร ห่างฝั่งประมาณ 11-12 กิโลเมตร รวมทั้งหมด 5 จุด จากนั้นในปี พ.ศ. 2546 การรถไฟแห่งประเทศไทยได้น้อมเกล้าฯ ถวายตู้รถไฟอีก 100 ตู้ จัดวางเป็น 7 แห่ง ได้แก่ บริเวณอำเภอไม้แก่น จังหวัดปัตตานี 3 แห่ง รวม 25 ตู้ และบริเวณอำเภอเมืองและอำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส 4 แห่ง รวม 75 ตู้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นปีแห่งวาระมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ จึงได้มีการจัดวางตู้รถไฟเป็นจำนวนมากกว่าทุกปี รวมจำนวน 300 ตู้ โดยแบ่งการจัดวางออกเป็น 10 แห่งคือ บริเวณจังหวัดปัตตานี 7 แห่ง รวม 160 ตู้ และจังหวัดนราธิวาส 3 แห่ง รวม 140 ตู้ (กรมประมง, 2547ก) ซึ่งจากการสำรวจโดยศักดิ์อนันต์ และพงศ์ธีระ (2551) ในปี 2547 พบว่าปะการังเทียมที่ใช้สร้างด้วยวัสดุตู้รถไฟ ที่จัดวางในปี 2545 และ ในปี 2546 ไม่มีการจมตัวแต่อย่างใด แต่มีการยุบตัวของตู้รถไฟในบางบริเวณ นอกจากนี้ยังพบว่าตู้รถไฟที่จัดวางในปี 2546 มีการผุกร่อนเร็วกว่าตู้รถไฟที่จัดวางในปี 2545 เนื่องจากตู้รถไฟที่จัดวางในปี 2546 นั้นถูกวางทิ้งไว้บนฝั่งนานเกินไป จึงทำให้เกิดการผุกร่อนของเนื้อเหล็กและตัวหมุดที่ยึดรถไฟ ทำให้ความแข็งแรงของโครงสร้างตู้รถไฟลดลงเมื่อนำไปวางในทะเลตู้รถไฟจึงเป็นสนิมและผุกร่อนเร็วขึ้น เมื่อเทียบกับตู้รถไฟที่จัดวางในปีแรกของโครงการ

การจัดสร้างปะการังเทียมด้วยตู้รถไฟ โครงการฟื้นฟูทรัพยากรชายฝั่งทะเลอันเนื่องมาจากพระราชดำริ จังหวัดปัตตานีและนราธิวาส